سال اول دبیرستان بود،هر کدوم از ما یه نقطه ی کلاس می نشستیم. وسط های سال بود که یه دختر شیک و تمیز و خیلی مثبت رو آوردن توی کلاس ما.اسمش غزل بود.برای تمام سوًال ها از هر درس دستش بالا بود.روزهای اول که خیلی خورد توی ذوقمون. پریسا و مانا اول کلاس می نشستن،بعد ساینا بود که ردیف دوم رو غصب کرده بود و من هم ردیف چهارم می نشستم(کنار بچه خر خونها).الهام هم توی کلاس ما نبود.درس هامون هم به نسبت خوب بود.اون موقع ما هنوز اینطوری با هم دوست نبودیم.ولی مانا و ساینا چون از سوم دبستان همدیگه رو میشناختن دوستای خوبی بودن.برگردیم سراغ غزل.ما که دیدیم ،ولی خداییش شما باورتون می شه که یه دختر ،نه بدونه شیطنت چیه ،نه بتونه تقلب کنه؟!!(البته هنوز هم شیطنتی نداره ماها رو هم آدم کرده).ما هم هممون مونده بودیم این چطور بشریه؟!!مانا همون روز اول گفت:بچه ها من اینو میارم توی خط خودمون.چند روز بعد هم رفت سراغش و گفت حالا که تنهایی بیا پیش ما.و اون هم قبول کرد.هر وقت یکی از بچه ها می خواست حرفی خارج از محدوده ی غزل بزنه مانا بهش می گفت یه لحظه صبر کنه و بعد رو به غزل می گفت تو گوشاتو بگیر.همیشه به خود غزل هم می گفت آروم آروم همه چیز رو بهت یاد می دم و البته موفق هم شد!!!!!!تا آخر سال غزل آخرین روش های تقلب رو یاد گرفته بود.اینطوری ما شدیم دوستای جدا نشدنی و حیف که دیگه آخر سال بود.بعد ،از تقلب های خنده دارمون براتون می گم ولی اول باید همه معرفی بشن